Duizend nachten en een dag heb je hierop gewacht.
De dag dat je in de spiegel kijkt en ineens jezelf ziet.
Dat alles blijkt te zijn zoals je altijd al wilde dat het was.
Gevoel en verstand schudden elkaar de hand alsof er niets gebeurd is, en hernieuwen hun oude verbond.
De thee smaakt beter, zelfs zonder suiker.
De vogel lacht luidkeels naar een vreselijk rode bes.
Langzaam dwarrelt een blaadje uit de boom en komt met een heel zacht plofje neer naast een slak die een groengeel huisje op zijn slijmerige rugje meetorst.
Met pen tekent iemand een zonnetje op je wang en je belooft het er nooit meer af te wassen. Op je muur kalkt iemand een gedicht en je belooft het nooit meer uit te wissen.
Antwoorden krijg je op iedere straathoek, gratis.
En in de milde lenteregen spreid je je armen uit en danst.
Je danst en botst tegen een man met witte vleugels op. Je lacht, want hij vraagt je met hem mee te gaan. En je gaat. Natuurlijk ga je.
Duizend nachten en een dag waren al veel te lang.