Je onschuldig vragende glimlach, die iedereen voor je doet draven.
Je belooft aan drie jongens eeuwige trouw, en ze vergeven je het bedrog graag.
Want jij bent jij. En jij doet nooit iets fout.
Je huppelt het leven door, springt over ravijnen want zelfs engelen heb je betoverd.
En aan het einde van de lange weg sta ik en steek mijn voet uit.
Je valt en staat weer op.

De ziekte kruipt van achter uit je keel. Dan splijt je tong doormidden en je sist.
Je sist en gorgelt, valt weer neer. Je handen om je eigen keel geklemd.
Gek van woede, gek van angst en gek om wat nog komen gaat.
Want over is het niet.

De lucht is nu bedrieglijk blauw. We zien het en we worden blij.
Blauwe lucht is hoop, is leven. Voor even dan.